Sabah eşim dedi ki, gidip fırından poğaça, börek alır mısın, eve uzak olan fırından. Ağzının tadını bilir. Kırar mıyım? Belki mutlu olur, mutlu olunca bana krem karamel yapıyor. Kazan-kazan (Winwin) durumu yani...

Aldım geldim.

Bunlar ne'li?

Peynirli ve patatesli ama hangisi hangisi bilmiyorum, kes bak.

Kesti baktı. Anlayamadım dedi.

Poğaça, börek hamurları muhteşem, pişme kıvamı olağanüstü. Fırıncı işi biliyor. Ama içini doldurmayı unutmuş.

....

Artık lahmacunda kıyma yok, tostta peynir, çiğ köftede et YOK.

Her şeyin mi içi boşaldı. Niye kimse ses çıkarmıyor? İçimiz mi boşaldı, ihtiyacımız yok herhalde!

...

Yıllardır bir tezim var. Bu memleket çift kaşarlı tost'tan kurtulmadığı sürece düzelmez derim. Çocukluk teşhisim, sabırla bekliyorum.

Dünyanın her yerinde kurallar bellidir. Örneğin 100 gr sandviç içine 70 gram peynir konulur vb.

Bizde iki parça ekmek arasına zar gibi kesilmiş bir taze kaşar, ara ki bulasın. Bu yüzden çift kaşarlı diye bir seçenek girmiştir menüye. Olmayan kaşarın çifti mi olur?

100 m2 arsa var, canımız 4 daire yapmak istiyor, yoksa kurtarmaz!? Duvardan çal, merdivenden çal, balkonu caddeye doğru uzat, bodruma sürünerek girilecek bir daire. Harika oldu, gelsin müşteri. Üstelik yeni

proje, sudan ucuz. İstersen cift kaşarlı yapalım, pardon elektrikli jaluzi koyalım. Ufak bir fark alırız.

"Sen buna tost, pardon ev mi diyorsun?"

...

Velhasıl, bir gün olması gerekenin olması gerektiği gibi olduğunu görürsek belki tezimin doğru olup olmadığını öğreneceğim.

Zor mu dediniz. Olsun 40 yıldır bekliyorum. Beklerim. Siz acele etmeyin.