İyilikle kötülüğün insanın içinde yan yana var olduğunu söyleyen Hayko Cepkin, 6 Mart’ta prömiyer yapacak “Jekyll & Hyde” müzikali öncesi “Sosyal medyada linç kültürü içimizdeki kötülüğün yeni yüzü. Sanat uyandırır; belki de bu yüzden baskılanmak isteniyor. Ağız benim, söz benim” açıklamasını yaptı.

Rock müziğin güçlü sesi Hayko Cepkin, bu kez sahnede insan ruhunun en karanlık dehlizlerine iniyor, iyilik ve kötülüğün izini sürüyor. “Jekyll & Hyde” müzikali, yazar Robert Louis Stevenson’ın aynı adlı eserinden sahneye uyarlandı. 6 Mart’ta İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı’nda sahnelenecek müzikalin provaları sürerken Hayko Cepkin, Pelin Akil ve yönetmen Fatih Dokgöz ile bir araya geldik. Tiyatro sahnesiyle kurduğu bağı, kötülüğün doğasını ve sanatın dönüştürücü gücünü konuştuk.

“Tiyatro sahnesi sizi çok sevdi. Bunun nedenini neye bağlıyorsunuz?”

Güzel oyunlara denk geldim, öyle söyleyeyim. Şu an tekrar etmekte olduğumuz Jekyll & Hyde müzikali zaten dünyanın en önemli müzikallerinden biri ve müzik olarak da Türk seyircisine çok güzel hitap edebilecek bir türe sahip. Hikâyesi zaten çok evrensel. Bu yüzden 100 yıldır oynanan bir oyun.

Bram Stoker’ın klasik romanından uyarlanan, Okan Bayülgen’in sahneye koyduğu yapımda Kont Drakula karakterini canlandırdım. İyi projelerde yer aldım, kısmetin böyle.

“Jekyll & Hyde”ı da severek oynadığım için muhtemelen o duygu seyirciye geçiyordur. Benim için en büyük kriter bu. Sahnede siz bunu gerçekten severek yapıyorsanız, seyirciye geçer.

Müzikalde iyilik ve kötülük temasını görüyoruz; her ikisi de insanın içinde var. Peki oyunda anlatılanlarla bugünü karşılaştırdığınızda, sizce günümüzde kötülük ve iyilik nasıl ortaya çıkıyor? Özellikle sosyal medyanın bu konuda bir etkisi olduğunu düşünüyor musunuz?

Oyunda karakterlerin kim olduğunu ve birbirleriyle olan ilişkilerini tasarlamaya başladığımız zaman bu tür konuşmalar geçti. Bu oyuna çok hâkimim; uzun yıllardır üzerine çalışıyorum. Dediler ki, aslında hepimiz mi kötüyüz yoksa hepimiz mi iyiyiz gibi sorular oluyor. Şöyle bir örnek verebilirim: Dünyadaki her insanın, hatta her hayvanın içinde de kötülük var. Ama biz bunu bastırıyor ve kontrol ediyoruz. Ahlak ve vicdan gibi bazı kaideler koymuşuz; sonra anayasal haklar, kurallar ve diğer düzenlemeler gelmiş ve bu kötülüğü bastırmışız.

Birçok filmde ne görüyoruz? Dünyanın sonu geliyor, yarın bir yer patlayacak dediğinizde yağma başlıyor, ortalık yanıyor, şehirler tahrip oluyor. Niye? Çünkü hepimizin içinde var o kötülük. Şu an sadece çoğu kişi bunu içinde tutuyor. Birinin delirmesi ve bir anda kötü biri hâline gelmesi milisaniyeler alır.

Jekyll & Hyde müzikalinin gücü de bu olabilir mi?

Tabii tabii, evrensel ve güncel. Hiç değişmiyor. Çünkü içimizdeki kötülük hiç gitmedi. Şekil değiştiriyor. Bugün en çok bunu sosyal medya üzerinde görebiliyorsunuz. Sosyal medyada artık “linç kültürü” diye bir isim konulmuş bir olay var. Selam veriyorsunuz, “Ne demek selam?” Yazılacak olan adam var. İşler çok karıştı.

Hani sanatın işte böyle karanlık zamanlarda, zor zamanlarda birçok şeyi çözebileceğini söyleniyor. Siz gerçekten hayatı iyileştirebileceğini düşünüyor musunuz?

Aşırı derecede iyileştirici bir şey olduğu için muhtemelen şu an çok geri planda tutulmaya, özellikle baskılanmaya çalışılıyor. Çünkü hem sözel hem de müzikal olarak duygusu çok yüksek bir şeyle seyirciye bir şeyler aşılamanız çok mümkün. Bir fikri aşılamanız da çok mümkün. İyiliği bile zorbalayarak anlatmanız mümkün. Kaldı ki kötülüğü anlatmanız da mümkün.

Son geçtiğimiz 10-15 yıla baktığınızda, filmlerde eskiden hep iyilerin kazandığı karakterler vardı. Şimdi kötülerin kazandığı ama “Bu kötülüğü niye yapmış?” diye hak verdiğimiz kötüler oluşmaya başladı. Antikahramanlar eskiden zor karşılaştığımız bir şeydi. Şimdi herkes antikahraman. Bu sebeple sanırım biraz baskılanmaya çalışılıyor ki insanları uyandırmayasınız.

Uyandırır bence sanat.