Mülkiyetçi Sanat Anlayışına Reddiye diyerek yayınladığı paylaşımda Suavi'nin sanatı meta haline getiren yaklaşımına tepki gösterdi. İşte o paylaşım....

Mülkiyetçi Sanat Anlayışına Reddiye: Eser Halkındır, İcracının Tasarrufu Sınırlıdır! Suavi’nin bu mülkiyetçi, elitist ve sanatı meta haline getiren yaklaşımına karşı, hem devrimci diyalektiğin yalın gerçeğiyle hem de burjuva hukukunun kendi koyduğu kanunlarla cevap verme vaktidir. Sesini yükselterek sanatı tekeline almaya çalışanlara, kendi yorumunu öne sürerek halkın ortak mirasına barikat kuranlara karşı hukukun ve devrimci bilincin sözü nettir. Kamulaşmış, halka mal olmuş bir eserin etrafına komşu haklar arkasına sığınarak tel örgü çekemezsin. Ya benden izin al ya da git başkasına icra ettir diyerek, yüzyılların kültürel birikimini kendi tekelindeymiş gibi pazarlayamazsın. Hukuktan bahsediyorsan, o halde burjuva hukukunun sınırlarını bile ne kadar yanlış yorumladığını, halkın olanı halktan nasıl kaçıramayacağını kanunlarla göreceksin. ​5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 80. maddesi açıkça der ki, icracı sanatçıların hakkı komşu hak statüsündedir. Sen bir eseri yeniden yorumladığında o eserin sahibi olmazsın. Senin hakkın, sadece ve sadece kendi yaptığın o spesifik ses kaydı ve fonogram üzerinedir. Sen o şarkıyı söyledin diye eserin melodisi, sözü ve ruhu senin mülküne geçmez. Bir başkası senin kaydını alıp izinsiz kullanamaz, bu doğrudur; ancak o eseri temel alarak kendi yorumunu yaparken senden izin almak zorunda değildir. Kanun, halka mal olmuş bir eseri yeniden icra etmek isteyen birine gidip icazet alma şartı koşmaz. Halkın sanatçısı, halkın olan melodiyi alır, yeniden üretir ve senin buna hiçbir hukuki itiraz hakkın olamaz. ​Aynı kanunun koruma sürelerini düzenleyen maddeleri uyarınca, sahibinin ölümünden sonra 70 yıl geçen eserler kamu malı haline gelir ve kamu alanına devredilir. Anonimleşen bir eseri icra ettiğinde, elde ettiğin hak sadece o icranın yayını ve çoğaltılmasıyla sınırlıdır. Kanuni olarak hiçbir hak talep edemeyeceğin asıl alan şudur: Bir sinemacı, bir tiyatrocu veya bir başka müzisyen, o anonim eserin orijinal notasını ve sözlerini alıp kendi projesinde kullandığında senin kapını çalamaz. Eserin aslı üzerindeki tüm mali ve manevi haklar telif dünyasından silinmiştir. Sen sadece kendi albümündeki ses dosyasının sahibisin, o müziğin fikirsel varlığının değil. ​Yoksa git bir başkasına icra ettir diyerek piyasa ağzıyla racon kesmek, devrimci bir sanatçıya değil, ancak telif hisselerinin peşinde koşan mülkiyetçilere yakışır. Müzik, kapitalist aristokrasinin odalarında hapsedilecek bir meta değildir. Yetmiş yıl geçmiş ve halkın sinesine dönmüş bir eseri, kendi yorumunun prangasıyla yeniden kafese koymaya çalışmak sanatı sömürmektir. Hukuken de fiilen de büyük bir hata içindesin. Kamulaşan eser üzerinde hiçbir icracının büyük patron gibi izin mekanizması kurma hakkı yoktur. Bir başkası gider, o eseri senin yorumundan tamamen bağımsız olarak kendi yüreğiyle, kendi enstrümanıyla icra eder; ne sana bir kuruş öder ne de senin icazetine muhtaç kalır. Sanat halkındır, senin icran ise sadece o denizden aldığın bir kova sudur. Kimseye o denizin sahibiymiş gibi davranamazsın.

Mülkiyetçi Sanat Anlayışına Reddiye: Eser Halkındır, İcracının Tasarrufu Sınırlıdır!

Suavi’nin bu mülkiyetçi, elitist ve sanatı meta haline getiren yaklaşımına karşı, hem devrimci diyalektiğin yalın gerçeğiyle hem de burjuva hukukunun kendi koyduğu kanunlarla cevap verme… pic.twitter.com/tTHjptb59i

— Genç Aleviler Birliği-GAB (@GAB_DER_) June 13, 2026

Belediye fonlarıyla cebini doldurup "aydınım" diye caka satanlar, halkın parası kesilince hemen sermayenin ve statükonun arkasına saklanıyor! Sözde sosyalist, özde fondalist bu asalak düzen elbet yıkılacak! Haklı olanın cesareti, bu kepazeliği tarihin çöpüne gömecek! ✊????
​Ağzına… pic.twitter.com/DWZ0YFAO9P

— Genç Aleviler Birliği-GAB (@GAB_DER_) June 12, 2026