Öykü gerçek. Konu: Bir milli (doğal) parkta yaşayan genç filler.

Şöyle ki; bu genç arkadaşlar başına buyruk takılıp ortalığı birbirine katıyor. Detaya girmeyelim, kısaca parkta huzur hak getire.

Yönetici (insanlar) düşünüp taşınıp çareyi birkaç yaşlı fil getirmekte buluyor.

Ve..

Parkta düzen kuruluyor.

HUZUR!!!

...

Sabah çarşıya indim. Alışveriş yapıp aracıma döndüğümde baktım önüme bir araç park etmiş. Bir kaç manevra ile çıkılabilir ama niye bunca zahmet? İnsanlar niye başkasının hakkına saygı göstermez ki?

Yüksek sesle (sesimi duyurmak için) biraz da gülerek seslendim.

-Arkadaşlar, bu araba kimin acaba? Benim gitmemi istemiyor musunuz?

Bir amca arabanın yakınından ters ters seslendi. - Alışveriş yapacağım da ondan bıraktım.

- İyi de amca her yer boş, bula benim önümü mü buldun park edecek?

Öteden insanlar seslendi.

Kimi nasıl manevra yapacağımı tarif ediyor, kimi amcanın rahatsız olduğunu söylüyor.

Oysa benim derdim!

Bizim derdimiz!

İLETİŞİM!

Deseydi ki.

- Ah kusura bakmayın, lütfen 1 dakika beklermisiniz?

Yarım saat te beklerim. Ne olacak ki?

Peki ya acelem olsaydı, hastalık falan. Ve amca gitmiş olsaydı arabayı bırakıp!

..

Başa dönelim. Yaşlı insanlar görmüş geçirmiştir. Zaman canlıları olgunlaştırır derler eskiler.

Peki bizim yaşlılara ne oldu?

Yolda merhaba desen "bana ha!" diye üstüne atlıyorlar. Sürekli bir didişme.

Etrafımdaki neredeyse tüm yaşlılar birbiri ile çatışma halinde. Bol bol küsüp sonra barışıyorlar. Sonra yine küsüyorlar.

Her şeyden şikayet , hiç bir şeyden mutlu olmuyor, şaka kaldıramıyorlar. Biri çok sıkıcı olduklarını söylese! İnanın ciddiye almazlar. O kadar VAHİM.

...

Milli parkta huzur için yaşlı filleri getiren yöneticileri bulsam soracağım.

- Biz ne getirelim yaşlılara huzur bulmaları için?

Not: şüphesiz çok tatlı yaşlı insanlar var etrafımda ve iyi ki varlar.